Planowano też produkcję wersji Ki-115 Otsu. Miała ona większą powierzchnię skrzydeł oraz normalne klapy. Inaczej była w nim usytuowana kabina pilota. Projekt nie został zrealizowany z powodu zakończenia wojny.
Konstrukcja ta nie była w ogóle znana wywiadowi amerykańskiemu. Nie zostało jej przydzielone oznaczenie kodowe.
Opis konstrukcji Nowa maszyna miała, z założenia, być przystosowana do produkcji w małych warsztatach rzemieślniczych, przez niewykwalifikowanych robotników, przy użyciu dostępnych materiałów. Samolot miał konstrukcję mieszaną. Skrzydła zbudowane były ze stopów aluminium. Kadłub posiadał szkielet spawany z rur stalowych. Przód był pokryty blachą duraluminiową. Reszta kadłuba – blachą stalową. Usterzenie miało konstrukcję drewnianą, pokrytą sklejką. Stery i lotki były pokryte płótnem. Łoże silnika przystosowane było do zabudowy różnych silników gwiazdowych. Wszystkie zbudowane samoloty posiadały silniki Nakajima Ha-115-II. Maszyna posiadała stałe podwozie, spawane z rurek stalowych. W seryjnych samolotach nie posiadało ono amortyzacji, a jedynie hamulce. Było ono odrzucane po starcie. Pilot zajmował miejsce w otwartej kabinie, osłoniętej wiatrochronem.