Początkowo układy między arcybiskupem a przedstawicielem króla w Norwegii – Vincensem Lunge układały się dość dobrzeLunge potrzebował wsparcia lokalnych możnowładców i arcybiskupa, gdyż wciąż obawiał się Henrika Krummedige, a przez niektórych Duńczyków jego współdziałanie z Riksrådem w usunięciu bliskiego królowi Krummedige, było uważane za zdradę., a Lunge już 23 sierpnia przesłał Engelbrektssonowi list, w którym ustalono podział władzy i kompetencji. Choć początek współpracy między arcybiskupem a królem (i jego przedstawicielem) był dość dobry, to jednak już we wrześniu pojawił się pierwszy problem. Po utopieniu będącego zdecydowanym zwolennikiem rządów Chrystiana II arcybiskupa Oslo Hansa Mule, Fryderyk usiłował zmusić kapitułę w Oslo do wybrania nowym biskupem królewskiego sekretarza – Ivera Kjeldssona Jula. Arcybiskup sprzeciwił się temu i poparł Duńczyka Hansa Reva, który był jego bliskim przyjacielem i kanonikiem w Nidaros. Lunge ostatecznie poparł tę kandydaturę i wspólna decyzja została wysłana do króla, który ją zaakceptował. Rev został wybrany biskupem wiosną 1525 roku.