Wiersz nieregularny – jest odstąpieniem od zasad numeryczności, policzalności; odrzucił ścisłe rygory systemowe i wersyfikacyjne, nie posiada stałych elementów, jakie tworzą wiersz sylabiczny, sylabotoniczny i wiersz toniczny. Budowa takich wierszy jest jednorazowa i niepowtarzalna, układ brzmieniowy. Rytmika jest wyznaczana przez jego kształt stylistyczno-językowy. Trzeba jednak wskazać na nawiązywanie tego wiersza nieregularnego do tradycji systemów numerycznych (sylabizm, sylabotonizm, tonizm). Wyróżnia się trzy odmiany: nawiązujące do sylabizmu, sylabotonizmu i tonizmu.
W każdej z nich mamy elementy wtórne, wariacje tamtych systemów wierszotwórczych. Wiersz nieregularny liczy przede wszystkim na nasze osłuchanie w pewnych technikach i postaciach rytmicznych. To nawiązywanie do tradycji systemów numerycznych widoczne jest najbardziej w nieregularnym wierszu sylabicznym, który ma najbogatszą tradycję w polskiej poezji (początki wiąże się z twórczością Krzysztofa Niemirycza – 1699 wydał tom bajek). Wiersz nieregularny podnieśli do rangi artystycznej dwaj romantyczny poeci – Mickiewicz i Słowacki, którzy posługiwali się nim głównie w dramacie romantycznym (Wielka improwizacja, Widzenie ks. Piotra, Monolog Kordiana na szczycie Mont Blanc), także w scenach szaleństwa bohaterów i objawiania się sił nadprzyrodzonych (np.