thumb|240px|Grób Adama Rydla na cmentarzu Rakowickim Adam Rydel (ur. 1 czerwca 1872 w Krakowie, zm. 31 maja 1914 tamże) – polski lekarz neurolog i psychiatra.
Życiorys Syn Lucjana Rydla (1833–1895), rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego, i Heleny z Kremerów, brat poety i pisarza Lucjana Rydla (1870–1918) i Anny Rydlówny (1884–1969).
Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1893–1899. W trakcie studiów zajmował się neuroanatomią pod kierunkiem Kazimierza Kostaneckiego i Adama Bochenka. Po otrzymaniu tytułu doktora uzupełniał studia we Frankfurcie nad Menem u Carla Weigerta i Ludwiga Edingera. Uczył się też neurologii klinicznej u Friedricha Jolly'ego, Emanuela Mendla i Hermanna Oppenheima w Berlinie, potem w Paryżu u Pierre′a Mariego i Jules′a Déjerine'a. W latach 1905–1908 był asystentem Jana Piltza w Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej w Krakowie. Później pracował jako lekarz w Szpitalu św. Łazarza. Był wiceprezesem Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Wspólnie z Friedrichem Seifferem zajmowali się czuciem wibracyjnym. Wprowadzili do neurologii specjalne widełki stroikowe (kamerton), tzw. widełki Rydla-SeifferaEmil Joseph Lehmacher, Michael Berger: Die Geschichte der Rydel-Seifferschen Stimmgabel. Kirchheim, Mainz 1992, (Diss.