Farrago – sztuka Lidii Amejko, która powstała w 1996 roku. Była wielokrotnie wystawiana w polskich teatrach.
Główni bohaterowie to: Ekscelencja, św. Piotr oraz Wiktor Farrago.
Ekscelencja ucieleśnia Pana Boga. Jego ulubionym zajęciem jest oglądanie scen z wojen religijnych. Ekscelencja to osoba patrząca optymistycznie, wyrozumiała, obdarzona dziecięcą radością życia, a przez to skontrastowana ze swoim sługą i prawą ręką – św. Piotrem. To właśnie on zapowiada przybycie trzeciej postaci – Farrago. Wiktor jest aktorem filmów wysokobudżetowych. Odbywa się swoisty sąd nad nim. Jako jego przewinienia odtwarzane są role filmowe, zwykle czarne charaktery. Dla św. Piotra Farrago jest złoczyńcą zasługującym na piekło, najbardziej przeraża go brak skruchy u winowajcy i materialne pobudki czynów. Wydaje wyrok bez wahania. Jawi się jako "starotestamentowy sędzia", sprawiedliwy, ale i surowy, zasadniczy i nieprzejednany. Farrago podejmuje obronę. Stara się wyjaśnić nieporozumienie. Tłumaczy, iż jego praca daje ludziom przyjemność, rozrywkę, wprowadza ich w świat absurdalnej pewności, ale jest to świat odwracalny bez pojęć „brak” i „nigdy”. W końcu używa argumentu, że stwarza na niby. Ten ostatni zwrot intryguje Ekscelencję. Jako doskonały stwórca nie może zrozumieć określenia „na niby”.