W 1857 r. zawarł tajne porozumienie z Francuzami, według którego Francja miała objąć protektoratem Madagaskar. Ida Pfeiffer, austriacka podróżniczka, uczestniczka spisku, była świadkiem zawiązania intrygi między nim a Francuzem, który cieszył się życzliwością ze strony królowej. Mieli dokonać zamachu stanu przeciwko królowej, lecz adoptowany syn królowej i rywal Radamy II – Ramboasalama – wykrył spisek. Skutkiem odkrycia przez Ranavalonę spisku było wygnanie z wyspy Europejczyków i okrutna rozprawa z około tysiącem własnych poddanych podejrzanych o udział w nim. Książę Rakoto ponownie interweniował: pomagał m.in. zagrożonym zakonnikom, ostrzegając ich przed pogonią wojsk królowej.
W 1861 królowa zmarła, a książę Rakoto objął po niej tron Madagaskaru, stając się królem Radamą II. Odszedł on od polityki terroru wewnętrznego swojej matki, a przede wszystkim od izolacjonizmu: otworzył granice dla Europejczyków, dzięki czemu misjonarze mogli kontynuować swą działalność w rządzonym przez niego kraju. Zawarł z Francją traktat, w którym został przez nią uznany „królem Madagaskaru”, jednak po dwu latach rządów został zamordowany.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1829 Kategoria:Zmarli w 1863 Kategoria:Władcy Madagaskaru Kategoria:Zamordowani monarchowie Kategoria:Ofiary zabójstw na Madagaskarze