Autor pozostawia zresztą wiele swobody aktorom, ograniczając do minimum didaskalia, zaś w całym utworze nie waha się wprowadzać elementów komicznych (bliskich farsie) obok religijnego morału. Całe fragmenty dzieła mają charakter bardziej świecki niż religijny, czemu ma sprzyjać całkowita rezygnacja z partii chóralnych, zastąpienie monologów i pantomimy dialogami, a wreszcie zastosowanie konwencji teatru otwartego poprzez zaproszenie publiczności do wspólnego finałowego wykonania Te Deum Laudamus. Zabieg ten powtórzy później Rutebeuf w swoim Cudzie o Teofilu.
Bibliografia K. Dybeł, B. Marczuk, J. Prokop, Historia literatury francuskiej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005,
Linki zewnętrzne Oryginalny tekst utworu w wydaniu XIX-wiecznym
Kategoria:Francuskie utwory dramatyczne Kategoria:Średniowieczne utwory w języku francuskim