Z teorią tą polemizował J. SmithJ. Smith, Physica 21(1955)877.J. Smith, Physica 2439., który udowodnił, że wewnętrzny mechanizm s–o jest znoszony w izotropowym materiale i że za występowanie anomalnego zjawiska Halla odpowiada zewnętrzny mechanizm anizotropowego rozpraszania (skew scattering) na domieszkach magnetycznych, spowodowany oddziaływaniem s–o. Mechanizm ten zakładał liniową zależność anomalnej stałej Halla od oporności właściwej.
Jednakże dla szeregu materiałów ferromagnetycznych w eksperymencie obserwowano kwadratową zależność anomalnej stałej Halla od oporności właściwej, co było niezgodne z teorią Smitha. W latach 70. BergerL. Berger, Phys.Rev. B 2(1970)4559. inaczej wyjaśnił ten fenomen, zakładając nowy rodzaj zewnętrznego rozpraszania typu skoku kwantowego (side jump).
Teorie opisujące anomalne zjawisko Halla za pomocą zewnętrznych mechanizmów rozpraszania skew scattering i side jump przez szereg lat uznawane były za dobrze opisujące to zjawisko dla ferromagnetyków. Wprowadzenie pierwiastka magnetycznego do matrycy półprzewodnikowej zaowocowało powstaniem półprzewodników półmagnetycznych, ale także przyniosło za sobą nowe aspekty anomalnego zjawiska Halla, które nie dawały się wytłumaczyć na gruncie dotychczasowych teorii.