Dyrektywy kompilatora Dyrektywy kompilatora są okrojoną formą, w porównaniu do preprocesora, specyfikacji opcji kompilacji, choć również są definiowane często przez standardy pewnych języków programowania. Przykładem są języki: PascalMichał Iglewski, Jan Madey, Stanisław Matwin, Pascal. Język wzorcowy – Pascal 360., Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1984, wydanie trzecie – zmienione, Seria: Biblioteka Inżynierii Oprogramowania, Andrzej Marciniak, Borland Pascal 7.0, Wyd. Nakom, Poznań 1994 r., seria: Biblioteka Użytkownika Mikrokomputerów , ISSN 0867-6011 i PL/MJan Bielecki, PL/M język programowania mikroprocesorów, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1987, Seria: Elektronizacja, zeszyt 25.
Argumenty wywołania kompilatora Ten sposób specyfikacji opcji kompilatora umożliwia definiowanie jedynie globalnych opcji kompilacji, odnoszących się do całej przetwarzanej jednostki programowej. Specyfikowane są w wierszu wywołania kompilatora, zgodnie ze specyfiką konsoli tekstowej danego systemu operacyjnego, w której następuje wywołanie kompilatora. Do tej formy zaliczane jest także specyfikowanie opcji kompilacji w zdaniach języków opisu prac, np.