Bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Partii Chrześcijańskich Demokratów. Do 1994 zajmował stanowisko pierwszego po powołaniu prezesa zarządu Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie”, później pracował jako agent ubezpieczeniowy Nationale-NederlandenByła drużyna, „Gazeta Wyborcza” z 9 i 16 września 1999. Zasiadał w radzie politycznej Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów.
W 1994 był przez około cztery miesiące tymczasowo aresztowany, a także oskarżony m.in. o działanie na szkodę fundacji. W 2006 został prawomocnie uniewinniony od większości zarzutów (w tym korupcyjnych), w zakresie jednego z czynów postępowanie karne umorzono w związku z przedawnieniem karalności. W 2009 Sąd Okręgowy w Opolu przyznał mu odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne aresztowanie, łącznie w kwocie 39 tys. zł, nie uwzględniając jego wniosku o zasądzenie kwoty znacznie wyższej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Ludzie związani z ubezpieczeniami w Polsce Kategoria:Politycy Partii Chrześcijańskich Demokratów Kategoria:Politycy Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Posłowie na Sejm kontraktowy Kategoria:Posłowie z okręgu Opole (PRL) Kategoria:Urodzeni w 1948