Nathalie Lemel (ur. 26 sierpnia 1827 w Breście, zm. w 1921 w Ivry-sur-Seine) – francuska działaczka socjalistyczna i anarchistyczna, uczestniczka Komuny Paryskiej, deportowana z tego powodu do Nowej Kaledonii.
Młodość Z powodu trudnej sytuacji rodziny Lemel (urodzona jako Nathalie Duval) jako dwunastoletnia dziewczynka musiała podjąć pracę w zakładzie introligatorskim. W 1845 wyszła za mąż za pracującego w tej samej branży Jerome'a Lemela, z którym wyjechała do Quimper, gdzie założyli własny zakład introligatorski. Mieli trójkę dzieci. w 1861 bankructwo zakładu wymusiło na całej rodzinie przeniesienie się do Paryża w poszukiwaniu pracy.
Działaczka lewicowa Nie jest jasne, kiedy dokładnie Lemel zaangażowała się w pracę dla organizacji socjalistycznych. Na pewno w 1865 była już oficjalnie zrzeszona we francuskiej sekcji I Międzynarodówki, a w 1865 należała do komitetu strajkowego w wielkim proteście, współdziałając m.in. z Eugène Varlinem. Lemel była znana jako dobry mówca i konsekwentna zwolenniczka zrównania wynagrodzeń kobiet i mężczyzn.