Południowoniemiecka kultura pól popielnicowych – kultura archeologiczna środkowej i młodszej epoki brązu. Należy do kręgu kultur pól popielnicowych. Eponimem dla niej, oprócz obszaru, na którym występują jej stanowiska, są typowe dla niej rozległe cmentarzyska ciałopalne popielnicowe.
Geneza 200px|right|thumb|Inwentarz metalowy 200px|right|thumb|Popielnica 200px|right|thumb|Rekonstrukcja osady palafitowej w Pfahlbauten 200px|right|thumb|Rekonstrukcja osady w Moordorf 200px|right|thumb|Naczynia 200px|right|thumb|Łódka z Bad Buchau Południowoniemiecka kultura pól popielnicowych rozwinęła się na bazie wcześniejszych jednostek należących do kręgu kultur mogiłowych. Proces ten miał miejsce w okresie brązu D (1300–1200 lat p.n.e.), czyli podczas trwania tak zwanej fazy Rigsee. W ostateczności w okresie Hallstatt A (1200–1000 lat p.n.e.), wraz z kulturą północnotyrolską i dolnoreńską omawiana jednostka doprowadziła do unifikacji kulturowej obszarów położonych między Alpami a Niżem Niemieckim, gdzie rozwijała się kultura nordyjska.
Chronologia i obszar występowania Omawiana kultura rozwijała się od brązu D do końca okresu Hallstatt B, według podziału chronologicznego dokonanego przez Paula Reineckego, czyli w latach 1300–800 p.n.e.