Carl (Karl) Wilhelm Scheele (ur. 9 grudnia 1742 w Stralsundzie, zm. 21 maja 1786 w Köping) – niemiecko-szwedzki aptekarz i chemik, odkrywca m.in. tlenu, chloru, wolframu i manganu.
Życiorys Urodził się 9 grudnia 1742 r. w Stralsundzie na Szwedzkim Pomorzu jako siódme z 11 dzieci niemieckojęzycznego browarnika i kupca zbożowego. Ojciec zbankrutował kilka lat później, wskutek czego rodzina popadła w nędzę. Z tego powodu Carl nie uzyskał formalnego wykształcenia i wcześnie, w wieku 14 lat, zaczął zdobywać zawód. Od 1757 r. zarobkował jako praktykant w aptece Martina Baucha w Göteborgu, a praca ta zainteresowała go na tyle, że zaczął czytać wszystkie dostępne mu książki i prowadzić eksperymenty. Pomagała mu w tym świetna pamięć. Bauch zauważył zdolności Scheelego i zachęcał go do poszerzania wiedzy. Zapoznał się tam z dużą liczbą prac Georga Stahla, zwolennika teorii flogistonu, a także z dziełami Hermanna Boerhaavego, Johanna Kunckela, Nicolasa Lémery'ego i Caspara Neumanna. Po sześciu latach zdał egzamin aptekarski.