VII Brygada Piechoty (VII BP) – brygada piechoty Wojska Polskiego II RP. thumb thumb thumb thumb thumb Historia VII BP sformowana została w kwietniu 1919 roku, w Małopolsce Wschodniej, w składzie 4 Dywizji Piechoty. Na początku września 1920 roku VII BP podporządkowana została dowódcy 6 Armii, przetransportowana koleją do Żółkwi i skierowana przeciwko sowieckiej 24 Dywizji Strzelców, która sforsowała Bug pod Krystynopolem. 3 września nawiązała kontakt z nieprzyjacielem, a II/14 pp atakiem na bagnety zdobył Kuliczków. Następnego dnia pod m. Rekliniec rozbiła sowiecki 215 pułk strzelców.
W pierwszej dekadzie lipca 1921 roku brygada przeniesiona została z terenu Okręgu Generalnego „Warszawa” na teren Okręgu Generalnego „Łódź”. Dowództwo brygady i 14 pułk piechoty rozmieszczono we Włocławku, a 10 pułk piechoty w Łowiczu.
W czasie działań wojennych stany osobowe brygady uzupełniała: Powiatowa Komenda Uzupełnień 10 pułku piechoty w Łowiczu, Batalion zapasowy 10 pułku piechoty w Łowiczu (do VIII 1919 w Lubaczowie) Powiatowa Komenda Uzupełnień 14 pułku piechoty we Włocławku, Batalion zapasowy 14 pułku piechoty we Włocławku (do 6 II 1920 w Aleksandrowie Kujawskim, a do 9 XI 1919 w Jarosławiu) Wymienione instytucje i pododdziały stacjonowały na terenie Okręgu Generalnego „Łódź” i podporządkowane były jego dowódcy.