Na dłuższy czas pojawiła się jeszcze Partia Postępu (far. Framburðsflokkurin), działająca w okresie 1958–98, która zdobywała od jednego do dwóch głosów w wyborach, by w 1998, nie zdobyć ani jednego i ostatecznie się rozpaść. W 1988 udział w wyborach wzięła także Partia Progresywna (far. Framsóknarflokkurin), ale nie odniosła sukcesu. Dwa lata później Partia Socjalistyczno-Separatystyczna (far. Sosialitiski Loysingarflokkurin) zdobyła 666 głosów, co wspomina w swoim utworze zespół punkrockowy 200.
W 1994 kolejne dwie nowo utworzone partie nie zdobyły wystarczającej liczby głosów i pozostały poza parlamentem, by do tej pory nie wziąć udziału w żadnych następnych wyborach. Były to: Ruch Wolnościowy (far. Frælsisfylkingin) i Partia Farerska (far. Hin Føroyski Flokkurin). Wtedy też, na okres dwóch wyborów pojawił się Ruch Robotniczy (far. Verkmannafylkingin), który w 1994 zdobył trzy miejsca w parlamencie, jednak w 1998 poniósł sromotną porażkę, wycofując się z polityki.