Działalność polityczna W latach 1989–1991 był deputowanym ludowym ZSRR. W 1990 roku został deputowanym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR (od 1991 roku – Rady Najwyższej Republiki Białorusi) XII kadencji. W latach 1990–1991 pełnił w niej funkcję I zastępcy przewodniczącego, od jesieni 1991 do stycznia 1994 roku – przewodniczącego. Jego podpis widniał pod deklaracją niepodległości z 25 sierpnia 1991 roku, po której uchwaleniu pełnił obowiązki głowy państwa. W grudniu 1991 roku razem z przywódcami Rosji Borysem Jelcynem i Ukrainy Łeonidem Krawczukiem podpisał w Wiskulach porozumienie białowieskie o rozwiązaniu ZSRR i utworzeniu Wspólnoty Niepodległych Państw. Ustąpił ze stanowiska w związku z – jak się później okazało nieprawdziwymi – oskarżeniami o wykorzystanie publicznych środków w trakcie remontu prywatnej daczyAndrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń, Łukaszenka. Niedoszły car Rosji, SIW Znak, Kraków 2014, s. 57.. Kandydował na urząd Prezydenta Republiki Białorusi w wyborach w 1994 roku, zajmując w nich czwarte miejsce.