Ludwik Górski (ur. 1 maja 1818 w Końskich, zm. 11 kwietnia 1908 w Warszawie) – polski działacz społeczny i polityczny, ziemianin, agronom. Pochodził z rodziny o tradycjach wojskowych. Jego ojciec Franciszek Górski w czasie powstania listopadowego był generałem brygady. Młodszy brat Konstanty Górski był ziemianinem i politykiem.
Życiorys thumb|left|300px|Ludwik Górski w otoczeniu ceranowskich gospodarzy Po śmierci ojca w 1838 objął zarząd majątku i pomagał matce wychować rodzeństwo: braci Stanisława, Konstantego i Jana oraz siostrę Zofię. W 1844 poślubił Paulinę Krasińską, córkę Józefa i Emilii Ossolińskiej. Zamieszkał w Uleńcu, a w 1849 objął zarząd dóbr SterdyńŚ.p. Ludwik Górski Czas 1908 nr 86 z 13 kwietnia s. 2. Jako jeden z pierwszych w Królestwie Polskim wprowadził postępowe metody gospodarki rolnej i pracował w kierunku przeobrażenia stosunków włościańskich. Należał do grupy Andrzeja Zamoyskiego, brał udział w zjazdach „klemensowskich”, współpracował przy „Rocznikach Gospodarstwa Krajowego”. Od 1856 był jednym z inicjatorów i założycieli Towarzystwa Rolniczego, opracował jego ustawy. Od 1864 czynnie uczestniczył w pracach Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, do 1904 był prezesem jego komitetu. Po powstaniu styczniowym był przywódcą ziemiaństwa, dla którego domagał się odpowiedniej roli w życiu publicznym.