wielu z nich trafiło do tzw. komanda obuwniczego, zajmującego się odzyskiwaniem nadających się do użytku fragmentów skóry z obuwia zwożonego do obozu z całych Niemiec i okupowanej Europy. Ogólnie rzecz biorąc, więźniowie tej części obozu – przynajmniej do późnego etapu wojny – traktowani byli znacznie łagodniej niż niektóre inne kategorie więźniów Bergen-Belsen, co wynikało z postrzegania ich potencjalnej wartości wymiennej. Jednakże tylko około 2560 żydowskich więźniów faktycznie zwolniono z Bergen-Belsen i pozwolono im opuścić Niemcy.
W marcu 1944 roku część obozu przekształcono w Erholungslager („obóz rekonwalescencyjny”), do którego z innych obozów koncentracyjnych kierowano więźniów zbyt chorych, by mogli pracować. Trafiali oni do Belsen, aby – w założeniu – odzyskać siły, a następnie wrócić do macierzystych obozów i podjąć w nich pracę; wielu z nich zmarło jednak w Belsen wskutek chorób, głodu, wycieńczenia i braku należytej opieki medycznej.