Po igrzyskach dwukrotnie zajmował drugie miejsce w zawodach Pucharu Europy w Titisee-Neustadt i Schönwaldzie. Oba były rozgrywane w ramach Turnieju Schwarzwaldzkiego, który Brejczew wygrał. Triumfował również w klasyfikacji generalnej Pucharu Europy, zdobywając 147 punktów (miał 50 punktów przewagi nad drugim zawodnikiem – Geirem Johnsonem).

W sezonie 1984/1985 nie stanął na podium zawodów PE. Najbliżej tego osiągnięcia był 13 stycznia 1985 w Villach, gdzie był czwarty. Brał także udział w Turnieju Czterech Skoczni, a najwyższe miejsce – 41. – osiągnął w Ga-Pa. W mistrzostwach świata w 1985 w Seefeld zajął 28. miejsce na normalnym obiekcie (80 i 82 m), na dużym był 50.

W sezonie 1985/1986 zwyciężył w zawodach PE w węgierskiej miejscowości Mátraháza. Osiągnął również trzecie miejsce w Memoriale Jordiego Aimata w La Molinie. 5 kwietnia 1986 był piąty w zawodach w Feldbergu.

6 grudnia 1986 osiągnął 29. pozycję w PŚ w Thunder Bay (zgodnie z obowiązującymi wówczas zasadami nie zdobył punktów). Był to jego najlepszy rezultat osiągnięty tej zimy w PŚ. Na mistrzostwach świata w 1987 w Oberstdorfie startował w trzech konkurencjach, w tym po raz pierwszy w drużynowej. Na obiekcie normalnym był 29. (tuż za swym rodakiem Kiriłem Petkowem), na dużym 43., zaś w rywalizacji drużynowej reprezentacja Bułgarii zajęła ostatnie 17.