Był przedsiębiorcą i filantropem. Założył fabrykę cementu portlandzkiego „Lebbin” w Lubinie, która pod jego kierownictwem została przekształcona w przedsiębiorstwo akcyjne. Jako pierwszy z pruskich fabrykantów zadbał o potrzeby socjalne swoich pracowników. Zapewnił im 150 mieszkań firmowych, dom wdowy, bibliotekę i salę klubową. Stworzył w Lubinie „robotniczy instytut edukacyjny” oraz założył stowarzyszenie nabywców (Einkaufsverein), dwuklasową wiejską szkołę i sierociniec. Posiadał również cegielnię parową na Stołczynie oraz dobra ziemskie w Dusewitz, Wittenfelde, Schlietz na Rugii i w Szczecinie. Był założycielem spółki budowlanej i inicjatorem powstania nowych dzielnic na zachodnich przedmieściach Szczecina: Westendu, Neu Westendu i Braunsfelde (obecnie zachodnia część centrum, Łękno i Pogodno). W latach 1852–1866 był konsulem Królestwa Hanoweru. Posiadał tytuł radcy handlowego. Był jednym z pierwszych kapitalistów w Szczecinie i Prusach, który na początku ery industrializacji w XIX wieku angażował się w sprawy socjalne swoich pracowników. Finansował budowę szkół, pensji, schronisk, sierocińców i fundacji.