Komisja Kodyfikacyjna O wadze problemu świadczy fakt, że 3 czerwca 1919 Sejm uchwalił ustawę o Komisji Kodyfikacyjnej – kolegialnym organie, którego zadaniem była unifikacja, a w dalszej kolejności – kodyfikacja polskiego prawa. Komisja była niezależna od jakichkolwiek innych władz, w szczególności od rządu i ministra sprawiedliwości. Działała do 1939, a jej dokonania stanowią ważną kartę w dziejach polskiej legislacji. Poszczególni członkowie Komisji opracowywali projekty aktów prawnych, które poddawano dyskusji na forum Komisji, a po zaaprobowaniu przedstawiano – w postaci gotowej do wprowadzenia – Prezydentowi. Akty prawne Komisji wchodziły w życie jako rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej, a nie ustawy. Pozwalało to uniknąć politycznych ingerencji Sejmu w treść unormowań.
Swoją pracę Komisja rozpoczęła od ustalenia sposobu unifikacji. Wyłoniły się bowiem trzy koncepcje: pozostawienie praw zaborczych jako praw dzielnicowych z usunięciem jedynie konfliktów między nimi, rozciągnięcie na całą Polskę mocy obowiązującej jednego z praw dzielnicowych, tworzenie własnych aktów prawnych.