Gotowe projekty przedstawiano Krajowej Radzie Narodowej, która uchwalała je jako dekrety z mocą ustawy.
Równocześnie należy pamiętać, iż wobec znacznego przesunięcia granic Polski w jej obrębie znalazły się ziemie byłej III Rzeszy i byłego Wolnego Miasta Gdańska, na których obowiązywał jeszcze inny porządek prawny. Dodatkowo liczne przemieszczenia polskiej ludności spowodowały, iż terytorium kraju zamieszkiwali obywatele przyzwyczajeni do różnych prawodawstw, często odmiennych od porządków prawnych nowego miejsca zamieszkania. Wszystko to sprawiło, iż utrzymywanie dalej podziału polskiego prawa cywilnego na dzielnice stało się niemal niemożliwe.
W tych warunkach unifikacja została przeprowadzona błyskawicznie. Na mocy dekretu z 30 marca 1945 o utworzeniu województwa gdańskiego (), na obszarze byłego Wolnego Miasta Gdańska zniesiono całe dotychczas obowiązujące ustawodawstwo, rozciągając jednocześnie na ten obszar ustawodawstwo obowiązujące w pozostałej części województwa. Z kolei tereny należące przed 1945 do III Rzeszy objęto ustawodawstwem obowiązującym na obszarze właściwości Sądu Okręgowego w Poznaniu. Stało się to na mocy dekretu z 13 listopada 1945 o zarządzie Ziem Odzyskanych ().