na tym polu znaczącym jego osiągnięciem było ustalenie, jaki czas żeru potrzebny jest do nabycia przez owada zdolności przenoszenia poszczególnych wirusów. Był pionierem krajowych badań nad odpornością roślin na szkodniki. Zajmował się także ekonomiką stosowania pestycydów w ochronie roślin oraz krążeniem pestycydów w środowisku naturalnym, w tym wpływem tych substancji na plon roślin, skażenie gleby, skażenie wody.

Pod kierunkiem profesora Węgorka powstały 94 prace dyplomowe oraz 35 prac doktorskich. W 1961 zainicjował coroczne Sesje Naukowe Instytutu Ochrony Roślin. Był redaktorem i członkiem kolegiów redakcyjnych periodyków naukowych: „Roczników Nauk Rolniczych” (seria E: ochrona roślin), „Prac Naukowych Instytutu Ochrony Roślin”, „Materiałów Sesji Naukowych Instytutu Ochrony Roślin”, „Zaleceń Instytutu Ochrony Roślin”, niemieckiego „Archiv für Phytopathologie und Pflanzeschutz”, francuskiego „Agronomie”.

Publikacje Ogłosił około 600 publikacji – rozpraw i artykułów naukowych, podręczników, ekspertyz, recenzji.