W kilka lat później pod kierownictwem mnicha Ŭngsŏna rozpoczęły się prace rekonstrukcyjne. Klasztor powrócił do życia, gdy prace rozpoczął mnich Punhyu Sŏnsu (1543–1615). W 1614 r. przybył do klasztoru z ponad czterystu mnichami. Prowadził on cykl wykładów, w których uczestniczyło ponad sześciuset słuchaczy. Klasztor potrafił utrzymać swoją pozycję przez resztę okresu Chosŏn.
2 marca 1842 r. wybuchł w klasztorze pożar, który w ciągu dwóch dni zniszczył wszystkie budynki5 świątyń, 8 dormitoriów, 12 mniejszych budynków i prawie wszystkie rzeźby, obrazy i inne religijne przedmioty. Ocalała tylko trójca buddyjska z gmachu głównej świątyni, posąg bodhisattwy Chijanga (sans. Ksitigarbha), duży dzwon w dzwonnicy i drewniane bloki z sutrą Avatamsaką.
Mnisi i ludzie świeccy rozpoczęli trwającą przez czternaście lat odbudowę klasztoru w pierwotnym kształcie. Nadzór sprawowali mnisi Kibong i Yongun. Klasztor został przywrócony do poprzedniej świetności.