PZInż 10TP – prototyp polskiego czołgu pościgowego (kołowo-gąsienicowego), zbudowanego przed II wojną światową.
Rys historyczny Zespół konstrukcyjny, pod kierownictwem szefa Wydziału Projektów i Konstrukcji Biura Badań Technicznych Broni Pancernych mjr. Rudolfa Gundlacha, 10 marca 1935 r. przystąpił do prac nad projektem czołgu kołowo-gąsiennicowego nazywanego również czołgiem pościgowym. W skład zespołu weszli: inżynierowie Jan Łapuszewski, Stefan Ołdakowski, Mieczysław Staszewski, Kazimierz Hejnowicz oraz technolog Jerzy Napiórkowski. W 1936, pomimo nieukończenia prac projektowych, został on włączony do perspektywistycznego planu budowy polskiej broni pancernej.
W porównaniu do 7TP w nowej konstrukcji wprowadzono istotne zmiany. Poszerzeniu uległ kadłub, co umożliwiło ulokowanie strzelca karabinu maszynowego obok kierowcy. Opracowano nowe, szersze gąsienice, które pozwoliły na zmniejszenie nacisku na podłoże a tym samym sprawniejsze poruszanie po bezdrożach. W czołgu tym zastosowano wieżę Boforsa i silnik American LaFrance o mocy katalogowej 240 KM (w istocie podczas badań na hamowni BBT osiągnął on jedynie około 210 KM).