Słabe i mało produktywne krowy trzyma się najczęściej nadal w stodole i karmi się do ich śmierci; czasami oddaje się je do specjalnych schronisk. Według Harrisa, liczba takich "domów starców" dla bydła wynosiła w Indiach w latach 80. XX wieku ok. 3 tys., a żyło w nich ok. 580 tys. zwierząt. Najwięcej z nich należało do zwolenników dżinizmuMarvin Harris: Good to eat. Riddles of Food and Culture, s. 61.. mały|250px|lewo|Krowa na ulicy w Delhi Hinduiści najczęściej wierzą w to, że mieszkańcy Indii już w starożytności święcili i zasadniczo nie ubijali bydła – spożywanie wołowiny mieli rozpowszechnić w kraju dopiero muzułmanie. Nie potwierdzają tego jednak źródła historyczneRam Puniyani: Beef Eating: Strangulating History, z: The Hindu, 2003, , . W okresie od roku 1800 do 800 p.n.e. w północnych Indiach żyły indoaryjskie plemiona koczownicze, związane z kulturą wedyjską. Jak wykazują analizy staroindyjskich źródeł, spożywały one wołowinę, ofiarowywały również bydło w ramach rytuałów religijnych. Po ubiciu zwierzęta ofiarne były rozdawane między świty kapłanów i wojownikówRenate Syed: Das heilige Essen – Das Heilige essen. Religiöse Aspekte des Speiseverhaltens im Hinduismus, z: Perry Schmidt-Leukel (wyd.): Die Religionen und das Essen, Kreuzlingen 2000, s. 131 i d., (de)..