W czasie stanu wojennego był współorganizatorem pomocy dla internowanych w ośrodkach odosobnienia w Uhercach i Załężu, w diecezji przemyskiej pełnił funkcję przewodniczącego Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Organizował i celebrował msze za ojczyznę i rocznicowe, uczestniczył w spotkaniach duszpasterstw ludzi pracy i rolników. W 1970 został kanonikiem gremialnym (następnie dziekanem, a w 1983 prepozytem) przemyskiej kapituły katedralnej. Ze względów zdrowotnych od 1988 nie wykonywał już czynnie obowiązków biskupa pomocniczego. Jego rezygnacja z tej funkcji została przyjęta 9 listopada 1991.
W Episkopacie Polski był delegatem ds. Duszpasterstwa Służby Liturgicznej i opiekunem Ruchu Światło-Życie, należał także do Komisji ds. Liturgii i Komisji ds. Powołań Duchownych. W 1984 asystował podczas sakry biskupa pomocniczego przemyskiego Stefana Moskwy.
Zmarł 7 czerwca 1993 w Przemyślu. 9 czerwca 1993 został pochowany w grobowcu kapituły rzymskokatolickiej na cmentarzu Głównym w Przemyślu.
Odznaczenia W 2009 prezydent RP Lech Kaczyński nadał mu pośmiertnie Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
.