Malikiccy sunnici raczej biernie przeciwstawiali się władzy Fatymidów, inaczej jednak sprawa miała się z charydżytami. W roku 943 wszczęli oni zbrojny bunt pod przywództwem ibadyty Abu Jazida, wywodzącego się z należącego do Zenata plemienia Ifran; . Abu Jazidowi udało się zdobyć Kairuan, którego sunniccy mieszkańcy początkowo go poparli, oraz doprowadzić do oblężenia stolicy Fatymidów, Al-Mahdijji. Tych ostatnich uratowała jedynie pomoc Ziriego ibn Manada, wodza należących do Sanhadża Tallkata. Wkrótce sunniccy mieszkańcy Ifrikijji zniechęcili się do łupiących ich bezlitośnie berberskich rebeliantów i w roku 947 Al-Mansur bi-Allah (946–953) ostatecznie pokonał buntowników, „co równoznaczne było z ostatecznym wytępieniem w Maghrebie charydżytyzmu jako zjawiska w skali masowej”. Podsumowując stosunki Fatymidów z Berberami, można stwierdzić, iż „Sanhadża, prowadzący na ogół tryb życia osiadły, byli z natury rzeczy antagonistami nomadów, jakimi w przeważającej mierze byli Zenata. Gdy zatem Zenata i ich podgrupy, takie jak Miknasa, Ifran i Maghrawa, przeszli po krótkiej współpracy z Fatymidami do obozu umajjadzkiego, Sanhadża Talkata i Kutama stali się główną podporą fatymidzkiego kalifatu w Maghrebie”.