Elementy historii badań Zjawisko występuje powszechnie i było znane od dawna – fascynowało np. Kartezjusza. Pod wrażeniem obserwacji małej dziewczynki, cierpiącej po amputacji dłoni, gdy rozwinęła się w niej gangrena, napisał: „utraciłem wiarę w prawdziwość moich zmysłów”. Pierwsze wątpliwości, czy wrażenia zmysłowe prowadzą do prawdy, mogły być początkiem drogi do stwierdzenia „Cogito ergo sum”. thumb|Ilustracja znaczenia różnych zmysłów jako porównanie wielkości odpowiednich pól kory mózgu (zob. cytoarchitektonika i pola Brodmanna) – ból fantomowych nóg jest słabszy od bólu dłoni (najwięcej receptorów dotyku znajduje się na wargach, opuszkach palców, podeszwach stóp) Przetrwały informacje o bólu, który odczuwał Horatio Nelson po amputacji ręki (1797). O podobnych przypadkach bólu pisali m.in. Erasmus Darwin, Moses Mendelssohn i Herman Melville (Moby Dick). Silas Weir Mitchell Informacje o przeżyciach tysięcy żołnierzy, którzy stracili kończyny w czasie wojny secesyjnej, spopularyzował Silas Weir Mitchell (twórca określenia „fantomowa kończyna”). Podjął on systematyczne (pionierskie) badania w tej dziedzinie, ustalając m.in. że bóle odczuwa 95% pacjentów po amputacjach, mają różny charakter i różną siłę – np.