Zwolnieni z życia – polsko-francuski dramat psychologiczny z 1992 roku w reżyserii Waldemara Krzystka.
Treść Wigilia 1989 roku. Kiedy Marek wychodzi do pracy, na ulicy zaczepia go nieznana mu Elżbieta, prosząc o pomoc w naprawie światła w mieszkaniu. Prowadzi go w zasadzkę, gdzie Marek zostaje ciężko pobity przez SB-ków, a następnie wrzucony do śmietnika. Znaleziony przez śmieciarzy, w poważnym stanie trafia do szpitala i choć leczony z doznanych obrażeń, przejawia amnezję. Odnajdują go tam matka i brat, których nie poznaje. W separatce odwiedza go również Elżbieta, którą rozpoznaje i którą kojarzy z niebezpieczeństwem. Wystraszony przeczuwanym zagrożeniem, ucieka ze szpitala. Jego brat Jan, solidarnościowy polityk, próbuje go odnaleźć, podejrzewając, że pobicie Marka było ostrzeżeniem skierowanym pod jego adresem, a zniknięcie – próbą szantażu w sytuacji, gdy Jan ma zeznawać przeciw byłym SB-kom. Tymczasem błąkający się po okolicy Marek trafia na dworzec. Tam poznaje kobietę w barwnym ubraniu i o nietypowym zachowaniu. Nazywana przez miejscowych „Francuzką”, zajmuje się Markiem i jako opiekunka próbuje mu pomóc w odzyskaniu utraconej pamięci.