Na skutek dość niskich burt na dziobie i ciężkiej wieży artylerii, dzielność morska wszystkich krążowników tego programu nie była najlepsza, jak na okręty przewidywane do zastosowania na oceanach. Podczas złej pogody ich pokład dziobowy i wieża dziobowa były zalewane przez fale, podobnie jak niżej umieszczona część artylerii średniej, co utrudniało jej użycie. „Yakumo” i „Azuma” przy tym miały dzielność morską słabszą od okrętów angielskiej budowy, z powodu umieszczonej bliżej dziobu wieży artyleryjskiej. Praktycznie uzyskiwana prędkość maksymalna „Yakumo” wynosiła ok. 17 węzłów. Mimo tego, był to udany okręt, o zbalansowanych cechach, mający zdecydowaną przewagę nad rosyjskimi krążownikami pancernymi i pancernopokładowymi. Według podobnego projektu, lecz pomniejszonego i pozbawionego opancerzenia pionowego, stocznia Vulcan zbudowała następnie dla Rosji duży krążownik pancernopokładowy .
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Yakumo · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.