Harry nadał komunikat, że nie jest w stanie atakować. Jeszcze przed zachodem słońca otrzymał posiłki – kompanię B pod dowództwem kapitana Jacka Gerrie’ego, wspartą czterema Shermanami. Żołnierze ci nie zdołali dotrzeć do fortu, bo dostali się pod ostrzał z kilku sąsiednich bunkrów. Niemcy spróbowali nawet ich okrążyć. Czołgi zostały trafione w gąsienice z panzerfaustów i zostały unieruchomione. Załogi je porzuciły, a kompania G zajęła okoliczne porzucone okopy i schrony.
4 października Gerrie znów poprowadził swoją kompanię G do Driant. Tym razem Niemcy skupili na jego ludziach jeszcze gęstszy ostrzał. Amerykanie walczyli, lecz do wieczora ponad połowa z nich straciła życie. Jack według rozkazu pozostał mimo to na pozycji.
Tymczasem kompania B tkwiła w forcie czyniąc znikome postępy i z trudem odpierając zmasowane ataki wroga. Panowały tam złe warunki sanitarne. Było duszno, wszystkie źródła czystej wody kontrolowali Niemcy, lekarzom brakowało medykamentów, a rannych przybywało. Anderson postanowił wreszcie przerwać ataki. Rozstawił prowizoryczną obronę i kazał tkwić na pozycjach.