Jan Filipiak (ur. 20 sierpnia 1881 w Ośniszczewku, zm. 26 września 1946 w Inowrocławiu) – ksiądz katolicki, działacz niepodległościowy, uczestnik Powstania Wielkopolskiego, zarządca kościoła Św. Trójcy w Bydgoszczy, radca miejski w Bydgoszczy (1920-1928), proboszcz w Panigrodzu i Inowrocławiu, dziekan inowrocławski, kanonik honorowy gnieźnieński.
Życiorys Urodził się 20 sierpnia 1887 r. w Ośniszczewku w powiecie inowrocławskim, w rodzinie Józefa, rolnika i Agnieszki z Adamskich. Uczęszczał do szkoły ludowej w Ośniszczewku, a następnie w Pakości. Kształcił się najpierw w gimnazjum w Inowrocławiu, a później w Rogoźnie, gdzie złożył egzamin maturalny. Studiował w seminariach duchownych w Poznaniu i Gnieźnie. Po otrzymaniu w 1909 r. święceń kapłańskich był wikariuszem w Łopiennie, Kłecku, Witkowie.
Działalność w Bydgoszczy Od 15 marca 1913 r. był wikariuszem przy kościele farnym w Bydgoszczy. 1 kwietnia 1914 r. został mianowany prebendarzem kościoła Św. Trójcy w Bydgoszczy, a we wrześniu 1916 r. otrzymał tytuł rektora tego kościoła. Stanowisko to piastował do stycznia 1920 r.