Po utworzeniu w lipcu 1919 r. Podkomisariatu Naczelnej Rady Ludowej na Obwód Nadnotecki z siedzibą w Bydgoszczy, stał się jednym z najbliższych współpracowników podkomisarza Melchiora Wierzbickiego. Jako kierownik wydziału szkolnego Podkomisariatu w bardzo krótkim czasie zdołał przygotować odpowiednią liczbę polskich nauczycieli dla szkół bydgoskich. Doprowadził do wprowadzenia lekcji języka polskiego do niemieckich szkół na podległym mu terenie. Był również delegatem polskim przy deputacji szkolnej magistratu.
15 stycznia 1920 r. powierzono mu kierownictwo państwowego polskiego seminarium nauczycielskiego, którego dyrektorem pozostał do 1928 r. 19 stycznia 1920 r. wchodził w skład delegacji polskiej przejmującej Bydgoszcz dla Polski z rąk niemieckich. 4 sierpnia 1920 r. został mianowany członkiem tymczasowej Rady Miejskiej i komisarycznym radcą miejskim. Podlegały mu urzędy stanu cywilnego, opieka nad młodzieżą, szkoły dokształcające i zawodowe dla handlu i przemysłu oraz Biblioteka Miejska. W końcu grudnia 1921 r. bydgoska Rada Miejska wybrała go na stanowisko II niepłatnego radcy miejskiego na okres 6 lat. Powtórnie na to stanowisko wybrano go w 1925 r. Jako radca kierował decernatem szkolnictwa. Od lipca 1925 r.