Planeta powoli przestaje się obracać, słońce staje się bardziej czerwone, a świat zamiera.

Podróżnik wraca do swojego laboratorium około trzech godzin od momentu wyruszenia w podróż. Opowiada swym gościom, co widział, i jako dowód pokazuje dwa kwiaty, które dostał od Weeny. Pierwotny narrator opisuje, że wrócił do domu głównego bohatera na drugi dzień, gdy ten szykował się do kolejnej ekspedycji. Podróżnik obiecuje, że wróci za pół godziny, ale trzy lata później narrator traci nadzieję, że kiedykolwiek go zobaczy.

Adaptacje thumb|Plakat do filmu Wehikuł czasu z 1960. Pierwszą adaptacją była sztuka, która pojawiła się 25 stycznia 1949 roku na antenie BBC. Podróżnikiem w czasie był Russell Napier, a Mary Donn grała Weenę. Sztuka nie została w żaden sposób nagrana. Jedyne pozostałe zapiski to scenariusz i kilka biało czarnych fotografii. Według scenariusza spektakl był wierny książce. Program radiowy Escape zaadaptował fabułę dwukrotnie. W 1948 roku grał Jeff Corey, a John Dehner w 1950. Podróżnik w czasie nazwany Dudleyem przemieszczał się w czasie razem z jego towarzyszem Fowlerem. Wehikuł czasu – film z 1960 roku. Główne role grali Rod Taylor, Alan Young i Yvette Mimieux.