Łajanie – w dawnym prawie polskim sposób umacniania umów zobowiązaniowych polegający na zgodzie dłużnika, aby w przypadku niewykonania zobowiązania wierzyciel mógł go w sposób bezkarny łajać (lżyć), co miało skłonić do spełnienia świadczenia.
W umowach pisemnych lub ustnych (przy świadkach) strony dodawały klauzulę, uprawniającą wierzyciela w razie niewywiązania się w terminie ze zobowiązania przez dłużnika do łajania będącego w zwłoce aż do czasu wykonania zobowiązania. Łajanie polegało na używaniu prywatnie i publicznie najbardziej obelżywych słów i zwrotów godzących w cześć i honor łajanego. Mogło być dokonywane słownie, pisemnie (np. w postaci tzw. listów łajających) oraz graficznie (w postaci rycin przedstawiających łajanego w poniżający sposób).