Kontrolowanie Caen i jego okolic dawałoby 2 Armii dogodną bazę wypadową dla uderzeń na południe mających na celu zdobycie Falaise, które mogłoby zostać wykorzystane jako oś obrotu w lewo, aby nacierać dalej do Argentan, a następnie w kierunku rzeki Touques. Teren pomiędzy Caen i Vimont był szczególnie obiecujący – otwarty, suchy i sprzyjający operacjom mobilnym. Ponieważ siły alianckie znacznie przewyższały liczebnie Niemców w czołgach i pojazdach opancerzonych, możliwość wykonania szybkiego natarcia pancernego zdawała się świadczyć na ich korzyść.
Hamowana przez zatłoczenie przyczółka i zmuszona do odwrócenia wysiłku w celu zaatakowania silnie obsadzonych pozycji niemieckich wzdłuż piętnastokilometrowej trasy prowadzącej do miasta, 3 Dywizja Piechoty nie była w stanie zaatakować Caen w dniu inwazji i została zatrzymana na jego rogatkach. Porzucając bezpośredni atak na miasto, 7 czerwca I i XXX Korpus przeprowadziły operację Perch, dwutorowy atak oskrzydlający, który miał okrążyć Caen od wschodu i zachodu. I Korpus, uderzając na południe z przyczółka nad rzeką Orne, został zatrzymany przez 21 Dywizję Pancerną, zaś atak XXX Korpusu utknął przed Tilly-sur-Seulles, na zachód od Caen, naprzeciwko Dywizji Panzer Lehr.