Ocena Podobnie jak pozostałe krążowniki pancerne programu 1895/1896, „Azuma”, w przeciwieństwie do większości wczesnych krążowników pancernych, dzięki silnemu opancerzeniu, był w większym stopniu optymalizowany do prowadzenia walki artyleryjskiej w składzie eskadry okrętów, a nie do typowych zadań „krążowniczych”, jak działania rajderskie na liniach żeglugowych. Wiązało się to z tym, że na skutek dość niskich burt na dziobie i ciężkiej wieży artylerii, dzielność morska wszystkich krążowników tego programu nie była najlepsza, jak na okręty przewidywane do zastosowania na oceanach. Podczas złej pogody ich pokład dziobowy i wieża dziobowa były zalewane przez fale, podobnie jak niżej umieszczone kazamaty artylerii średniej, co utrudniało jej użycie. „Azuma” i „Yakumo” miały przy tym dzielność morską słabszą od okrętów angielskiej budowy, z powodu umieszczonej bliżej dziobu wieży artyleryjskiej. „Azuma” ponadto mimo najdłuższego kadłuba i nieco mniejszej wyporności, rozwijał najniższą prędkość – w praktyce ok. 16 węzłów (1–2 węzły mniej od pozostałych), miał też nieco słabszą manewrowość. Uważany był za najmniej udany z japońskich krążowników pancernych.