Na zewnątrz kościół jest oszkarpowany. Masywne uskokowe przypory wspierają naroża absydy, natomiast mniejsze boczne ściany naw, połączone ze sobą łękami oporowymi (w nawie północnej są pod połacią dachu, w południowej zachowały się szczątkowo fragmenty) Mury nawy głównej wieńczy ceramiczny fryz z dekoracją ornamentalną. Kościół nakryty jest wtórnie dachem, na skrzyżowaniu naw znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Jest to świątynia której architektura ma cechy XIV-wiecznego budownictwa cysterskiego, w którym formy charakterystyczne dla gotyku katedralnego uległy dalekiej redukcji – zrezygnowano ze wzniesienia wież zachodnich i zastosowania na większą skalę elementów rzeźby architektonicznej. Na zewnątrz jednak silnie została wyeksponowana ceglana dekoracja elewacji transeptu i przede wszystkim fasady zachodniej. Krótsze boki transeptów mają ozdobne elewacje z trójkątnymi szczytami ze smukłymi blendami.