Konstrukcja protokołów kryptograficznych jest zajęciem skomplikowanym i wymagającym zwykle dużej wiedzy kryptologicznej oraz pomysłowości. Niewłaściwa budowa, implementacja lub wykorzystanie protokołu kryptograficznego prowadzi na ogół do możliwości odczytania zaszyfrowanych wiadomości lub np. podszycia się pod osobę uczestniczącą w procesie wymiany informacji i to niezależnie od stosowania formalnie bezpiecznych algorytmów szyfrowania.
Przykładem może być złamanie szyfru z jednorazowym hasłem (one time pad), w ramach projektu Venona, opisane na stronach amerykańskiej NSA. Niewłaściwe użycie protokołu szyfrowania one time pad (kilkakrotne użycie tych samych haseł) doprowadziło dzięki konsekwentnej analizie i technikom rozszerzania wpływu do odczytania listy agentów rosyjskiej siatki szpiegowskiej. Skądinąd one time pad uważane jest za formalnie najbezpieczniejszy algorytm szyfrowania, jednak właśnie problematycznym elementem tej metody szyfrowania jest skomplikowany protokół kryptograficzny związany z tą techniką szyfrowania, który sprawia, że jest ona słabo odporna na błędy i skomplikowana w użyciu.
Przykłady protokołów kryptograficznych protokół wymiany kluczy Diffie-Hellmana. protokół wymiany kluczy i uwierzytelniania hasłem: Secure Remote Password.
Przypisy
Linki zewnętrzne