Tryb pracy Izby Poselskiej był bardzo nieefektywny. Każdy z kilku setek posłów miał nieograniczone prawo do głosu (nie tylko prawo do wystąpienia na forum Izby, ale także brak limitów czasu wystąpienia), mógł też przemawiać – mimo braku oficjalnych tłumaczy – w wybranym przez siebie języku monarchii (choć stenogramy obrad sporządzano po niemiecku). Co więcej, z biegiem czasu zanikała kultura obradowania, tak że pojawiały się pomysły coraz bardziej drastycznych środków dyscyplinarnych wobec łamiących obyczaje posłów (np. tzw. „Lex Falkenhayn” z 1897 r. pozwalający na wykluczenie posła z obrad na pewien czas).
Prawie cały okres istnienia Reichsratu przypada na okres panowania cesarza Franciszka Józefa. Był on sceptycznie nastawiony wobec tej instytucji, w szczególności wobec zwiększania za jej pośrednictwem wpływu społeczeństwa na rządy w państwie (w związku z postępującym stopniowo procesem demokratyzacji systemu wyborczego). Z tego też powodu unikał on wizyt w Reichsracie, mowy tronowe wygłaszając najczęściej w Hofburgu.