mały|Kara worka, reprodukcja XVI-wiecznego miedziorytu. Ilustracja z (łac. „kara worka”) – forma wykonania kary śmierci, praktykowana między innymi w starożytnym Rzymie, nakładana głównie za ojcobójstwo. Polegała na zaszyciu skazanego żywcem w skórzanym worku i wrzuceniu do morza lub rzeki. Inną nazwą używaną na określenie tej formy egzekucji była . Stosowano ją wobec ludzi, którzy popełnili przestępstwo zwane , najczęściej rozumiane jako ojcobójstwo lub matkobójstwo, ale mogące niekiedy oznaczać też np. zdradę. Skazanego zazwyczaj zaszywano w worku wraz z żywymi zwierzętami.
Starożytność Rzymscy juryści opisywali karę jako starodawną i ustanowioną zwyczajem przodków (). Według świadectwa historyka Valeriusa Maximusa, Tarkwiniusz Pyszny miał nakazać wykonanie na jednym z duumwirów w ramach kary za świętokradztwo. Jakkolwiek późniejsi historycy uznali tę relację za niepewną, kara worka z pewnością posiadała archaiczny rodowód, sięgający co najmniej II w. p.n.e., być może okresu wojen z Kartaginą. Śmierć przez utopienie w worku nie zawsze stanowiła element systemu kar;