Ponadto, w każdym z warunków stosowano przynajmniej trzy poziomy intensywności szoku elektrycznego. Wyniki, jakie uzyskano, prowadziły do wniosków, że tym szybciej następowało uczenie się, im większa była jasność komór, które myszy miały różnicować, oraz że zależność między siłą bodźca elektrycznego a szybkością uczenia się była związana ze stopniem trudności zadania. Uzyskane wyniki badacze potwierdzili w kolejnych doświadczeniach uwieńczonych publikacjami.
Z punktu widzenia tego, co się obecnie uważa za "prawo Yerkesa-Dodsona", badania Yerkesa i Dodsona wykazały istnienie krzywoliniowej zależności między poziomem szoku elektrycznego a szybkością uczenia się oraz istnienie ewidentnego optymalnego poziomu stymulacji, jedynie dla zadania trudnego. Dla łatwego zadania badania te wykazały istnienie zależności odmiennej, właściwie liniowej.
Sformułowanie prawa thumb|300px|Prawo Yerkesa i Dodsona Badania Yerkesa i Dodsona pozostawały długo niezauważone. Ich znaczenie doceniono znacznie później. Dopiero w latach 50.