Wydawano im minimalne ilości pożywienia, zwykle trafiało ono zresztą w ręce „błatniaków”. Podczas niemieckich nalotów więźniów wypędzano na środek drogi, podczas gdy konwojenci chronili się pod drzewami lub w przydrożnych rowach. Krzykiem, kopniakami i ciosami kolb karabinowych zmuszano ofiary do szybszego marszu. Osoby, które z powodu wyczerpania nie nadążały za kolumną, były rozstrzeliwane lub zakłuwane bagnetami przez konwojentów. Ten sam los spotykał więźniów, którzy podejmowali próby ucieczki lub oporu, zbyt wolno reagowali na polecenia, czy nawet zwrócili na siebie uwagę eskorty, rozmawiając ze współtowarzyszami lub przyglądając się niemieckim samolotom. Nie oszczędzano ani kobiet, ani niepełnoletnich. Zwłoki zamordowanych, których konwojenci nie grzebali, szybko rozkładały się w letnim upale. Silniejsi więźniowie i więźniarki (wyłączywszy „błatniaków”) starali się w miarę możliwości pomagać wyczerpanym towarzyszom.