Wspomnienia z tego okresu zawarł później w książce Fange i natt og tåke (1980).

Po wyzwoleniu powrócił do działalności politycznej. W latach 1945–1946 kierował AUF. W 1945 objął też funkcję wiceprzewodniczącego Partii Pracy, którą wykonywał przez dwadzieścia lat. W 1946 był przewodniczącym Forsvarskommisjonen, komisji obrony. W 1950 po raz pierwszy zasiadał w Stortingu, siedmiokrotnie z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, wykonując mandat poselski do 1981. Był członkiem rządów Oscara Torpa i Einara Gerhardsena. Od listopada 1951 do stycznia 1955 oraz od grudnia 1956 do kwietnia 1960 sprawował urząd ministra finansów, od stycznia do lutego 1962 czasowo kierował tym resortem. Od kwietnia 1960 do sierpnia 1963 oraz od września 1963 do stycznia 1964 pełnił funkcję ministra transportu. W 1965 stanął na czele Partii Pracy, którą kierował do 1975.

Dwukrotnie zajmował stanowisko premiera – od marca 1971 do października 1972 oraz od października 1973 do stycznia 1976. Za pierwszym razem ustąpił, gdy w referendum Norwegowie zagłosowali przeciwko przystąpieniu państwa do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.