Order Cesarski Zjednoczenia, skr. Order Zjednoczenia, dawniej również Order Powtórnego Połączenia (fr. Ordre impérial de la Réunion) – efemeryczne odznaczenie I Cesarstwa Francuskiego, nadawane od 1812 do 1814 i w 1815, jako nagroda za osiągnięcia w służbie dla cesarza w wojsku, sądownictwie i administracjiTadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa 2018, s. 55-59.
Historia Order został ustanowiony 18 października 1811 przez cesarza Napoleona I w czasie jego pobytu w Amsterdamie po przymusowej abdykacji cesarskiego brata Ludwika I Holenderskiego jako króla "niepodległej" Holandii i połączeniu tego kraju z imperium napoleońskim, jako zastępcze odznaczenie po zniesieniu przez cesarza istniejącego od 1806 Orderu Holandii (Unii). Był nadawany zarówno za zasługi wojenne jak cywilne. Order miał trzy klasy – Krzyż Wielki, Komandorię i Krzyż Kawalerski – przy czym liczba odznaczonych w każdej klasie została w pierwszych statutach ograniczona do 200 posiadaczy I, 1000 II i 10 000 III klasyGustav Adolph Ackermann, Ordensbuch sämmtlicher in Europa blühender und erloschener Orden und Ehrenzeichen, Annaberg 1855, s. 213.