Bernard Garnier (zm. prawdopodobnie ok. 1453) – francuski duchowny katolicki. W okresie wielkiej schizmy zachodniej popierał antypapieża Benedykta XIII i pozostał mu wierny nawet po Soborze w Konstancji. W zamian otrzymał od niego kilka beneficjów w południowej Francji. Został wymieniony w bulli papieża Marcina V z lipca 1420 jako jeden ze zwolenników schizmy. Wraz z nim wymieniony został jego przyjaciel Jean Carrier, który w 1422 został mianowany pseudokardynałem przez Benedykta XIII. Jednocześnie pozostawał w służbie hrabiego Armagnac Jana IV, również stronnika antypapieża. W 1425 sprawował funkcję zakrystiana w Rodez.
Po śmierci Benedykta XIII trzech z czterech popierających go kardynałów wybrało w Peniscoli antypapieża Klemensa VIII, sojusznika króla Aragonii Alfonsa V. Jean Carrier jako jedyny nie uznał tego wyboru i 12 listopada 1425 potajemnie naznaczył na papieża Bernarda Garniera, który obrał imię Benedykt XIV. Wyboru tego nie ogłosił jednak publicznie, początkowo nie poinformował o nim nawet swego protektora, hrabiego Jana IV. Przez następne cztery lata Carrier i Garnier żyli na terenie hrabstwa pod opieką Jana IV, który uznawał Klemensa VIII. Oficjalnie Garnier nadal wykonywał obowiązki zakrystiana.