Jako wikariusz pracował w latach 1923–1924 w Parafii Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu, a w latach 1924–1927 przy katedrze poznańskiej, pełniąc w tym czasie również funkcję notariusza metropolitalnego sądu duchownego. W 1927 został prokuratorem i lektorem Seminarium Duchownego w Poznaniu, a także kapelanem rezerwy w stopniu kapitana. W 1929 objął stanowisko kanclerza Kurii Metropolitalnej w Poznaniu. W 1937 otrzymał godność kanonika gremialnego Kapituły Metropolitalnej Poznańskiej.
We wrześniu 1939 objął obowiązki proboszcza parafii archikatedralnej w Poznaniu i otrzymał nominację na trzeciego wikariusza generalnego archidiecezji. W październiku 1941 został aresztowany przez Niemców, był przetrzymywany w więzieniu w Forcie VII, skąd przewieziono go do obozu koncentracyjnego w Dachau. W obozie działał w konspiracji i z narażeniem życia pełnił posługę duszpasterską. Na kilka tygodni przed wyzwoleniem obozu został przewodniczącym konspiracyjnego komitetu mającego przygotować akt zawierzenia opiece św. Józefa. W obliczu zagrożenia likwidacją obozu wraz z osadzonymi, licząc na doczekanie wyzwolenia, więźniowie zobowiązywali się do pielgrzymki do obrazu świętego w Kaliszu, szerzenia jego kultu oraz opieki nad sierotami, których rodzice zginęli w nazistowskich obozach i więzieniach.