Z Olsztynka powołał go arcybiskup Julius Dinder do Poznania, mianując 12 listopada 1888 kanonikiem gremialnym kapituły poznańskiej. 30 maja 1889 został mianowany rektorem (regensem) i profesorem teologii moralnej w ponownie otwartym (po 16-letniej przerwie z powodu polityki kulturkampfu) Seminarium Duchownym w Poznaniu. W 1889 Uniwersytet w Monastyrze, na 25-lecie kapłaństwa, nadał ks. Jedzinkowi tytuł doktora teologii. W 1906, po śmierci arcybiskupa Stablewskiego, został wysunięty przez obie kapituły jako kandydat na jego następcę. Nie został jednak wybrany na urząd arcybiskupa. 23 lutego 1915 został mianowany wikariuszem kapitulnym archidiecezji poznańskiej. Po kilku dniach, po śmierci abpa Edwarda Likowskiego 28 lutego, został obrany przez kapitułę poznańską administratorem diecezji na okres wakansu. Nowy arcybiskup diecezji Edmund Dalbor ustanowił go swoim biskupem pomocniczym (sufraganem). 30 czerwca 1915 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej i biskupem tytularnym Themisonium. Sakrę biskupią przyjął 21 września 1915.