Kobieta taka określana jest mianem puszczalskiej, przy czym przypisanie tego określenia mężczyźnie – puszczalski – nie jest rozpoznawane kulturowo. Inne określenie dziewica oznacza pozytywną tożsamość, jako stan, w którym kobieta jest szczególnie cennym nabytkiem, natomiast kolokwialny, pogardliwy męski odpowiednik – prawiczek oznacza mężczyznę, który nie jest dość męski aby wziąć w posiadanie partnerki.
Kobieta, której opresywna normatywność wyznacza rolę przedmiotu seksualnego, ma czekać aż zostanie wzięta w posiadanie przez mężczyznę, nie może inicjować relacji seksualnych ani sama posiadać mężczyzn. W silnie patriarchalnej kulturze starożytnego Rzymu homoseksualizm kobiecy był zakazany właśnie ze względu na fakt, że stanowił on uzurpację przez kobiety tożsamości męskiej. Mężczyzna bowiem definiowany był jako ktoś, kto posiada kobiety. Kobieta posiadająca inne kobiety performatywnie nadawała sobie status mężczyzny, co uznawano za zamach na podstawy tych opresywnych, deprecjonujących kobiety relacji społecznych. Kultura starożytnego Rzymu, choć o wiele silniej patriarchalna niż współczesna kultura Zachodu, nie była heteronormatywna: nie wykluczała istnienia homoseksualizmu per se jako dewiacji, patologii, był on jednak ukonteksualizowany w dychotomicznym, hierarchicznym podziale płciowym.